Celal Karatüre’ye yönelik eleştirilerin başında ise, ilahinin gördüğü yoğun ilginin zamanla ticari bir zemine taşındığı iddiaları geliyor. Bazı dinleyiciler, manevi değeri yüksek bir eserin sürekli gündemde tutulmasının ve farklı platformlarda öne çıkarılmasının samimi bir sanat üretiminden çok, dini duygular üzerinden bir popülerlik oluşturma çabasına dönüştüğünü savunuyor. Bu çevreler, Karatüre’nin ilahiyi bir manevi çağrıdan ziyade bir marka haline getirdiğini ve bunun da “din tüccarlığı” eleştirilerine kapı araladığını dile getiriyor.
Özellikle dini içerikli eserlerin hassasiyet gerektirdiğini belirten yorumcular, bu tür çalışmaların ticari kaygılardan uzak durması gerektiğini vurguluyor. Onlara göre, maneviyatın ön planda olması gereken bir alanda aşırı görünürlük ve kazanç odaklı yaklaşım, eserin ruhuna zarar verebiliyor.
Buna karşılık Çağla Aydoğdu’nun yorumu ise daha çok sanatsal cesareti ve evrensel diliyle takdir topluyor. İngilizce uyarlamasıyla ilahiyi farklı coğrafyalara taşıması, ticari bir hamleden ziyade kültürel bir köprü olarak değerlendiriliyor. Dinleyiciler, Aydoğdu’nun performansında ön planda olanın gösteriş değil duygu olduğunu, bu nedenle yorumunun daha samimi ve estetik bir yerde durduğunu ifade ediyor.